bloem van de Tulpenboom

bloem van de Tulpenboom

vrijdag 26 augustus 2016

Nazomeren

Toen ik naar de tandarts was (geen gaatjes, yes), was Hans al druk bezig geweest op de tuin met het leggen van een fundering voor een kasje. Het lag al een jaar of twee onder een zeil op de tuin omdat we niet zeker wisten of het compleet was. Dat blijkt gelukkig wel het geval. Volgend voorjaar kunnen we gaan zaaien, vooral bloemen zullen dat worden. Leuk, ik heb er nu al zin in!
Het was bloedje heet zo in de volle zon maar in de schaduw van de parasol direct aan het water was het goed te doen. We aten een broodje en gingen daarna weer huiswaarts. Onderweg deden we wat boodschappen en daarna hielden we het voor gezien met de activiteiten, geen puf meer voor! Ook de poezen zijn vreselijk lui met dit warme weer, de meeste tijd liggen ze als lange lappen uitgestrekt op de vloer.      





De parelrandjes aan de vrouwenmantel waren vanochtend zo opgedroogd...

Kleine maar fijne appeltjes dit jaar.

 
Zo kan het kasje straks tegen een (wind)hoos, zou je toch denken?

Samen tilden Hans en ik de kas vanaf de steiger op z'n plek achter het tuinhuisje. Met zulke activiteiten schiet ik in de volgzame modus, dat is het handigst met technische klusjes. Daarna schiet ik daar wel weer uit ;)




In het plastic schuurtje waarin we het tuingereedschap bewaren is alles nu zowaar netjes opgeruimd in mandjes die schoonvaders ooit uit de boedel van een supermarkt redde voor "je weet maar nooit" . Nu komen ze prima van pas! Als we aankomen op de tuin parkeren we hier meestal eerst onze schoenen en gaan de oude tuinstappers aan.
Dat is wel leuk hoor, op de tuin doet het er allemaal niet toe wat je aan hebt of op hebt (gek hoedje tegen de zon of zo) of dat spullen knaloranje zijn of zijn opgebouwd uit een allegaartje van planken en bakken. Ieder afgedankt bouwhek of buizenframe wordt benut om bonen langs te leiden of bramen. Wij hebben de kunst van het maximaal benutten van ieder hoekje en gaatje nog niet onder de knie maar al doende leren we.    

Lekker plekje hoor!



Afgelopen zaterdag waren we weer op onze vaste Veluwse pleisterplaats: het terras bij kasteel Staverden. Het kasteel rijst nu op uit de nazomerbloemen.

 De hortensia's bij het prieeltje beginnen al bruin te worden maar op afstand lijkt 't nog heel wat.



Mijn moeder keurt de borders. Boven haar hoofd het beeld van één van de legendarische witte pauwen die verderop in levende lijve op het landgoed te vinden zijn. Met m'n broer hebben we op het terras geluncht. Hij was jarig en vierde dat met twee grote koppen "latte". De lunch liet hij aan zich voorbij gaan, wij niet ;) Hij ging liever nog even rijden. Dat is ook geen straf, de Veluwe is prachtig en in deze tijd van het jaar kleurt de hei mooi paars. Op sommige plekken was niet genoeg gegraasd door de schapen waardoor lange, dorre graspollen het paarse kleurvlak onderbraken met onbestemd beige.  

Vrijdagochtend bracht ik Michelle naar Nijmegen, waar haar vrienden op haar wachtten om voor een paar dagen naar Berlijn  te kunnen vertrekken. Hans was naar de garage met onze  eigen auto om de airco te laten reinigen. Dat was wel even geleden en we zouden 'm later in de week hard nodig hebben met die hitte (pfff) dus dat moest even gebeuren. Hij koelt nu weer prima. Wat heerlijk is dat, zeker met lange ritten.     
Michelle heeft gezellige dagen gehad in Berlijn, waar ze vorig jaar 4 maanden helemaal thuis was en wel zou willen wonen. Vol verhalen en met leuke kleding (veel leuker dan bij ons!), kwam ze weer thuis. Wacht nog maar even hoor, met naar Berlijn verhuizen!

  Ich bin eine Berlinerin (was 't maar waar, denkt Michelle)

Vrijdagmiddag hebben we gewandeld in de omgeving van Renswoude, langs een deel van het Daatselaarsepad, een zogenaamd klompenpad, een route van 14 km door het gebied van de Grebbelinie. Tot onze verbazing zagen we onderweg nog een klein lammetje tussen de wat grotere exemplaren.
Na onze wandeling gingen we naar A en L die in Wageningen wonen. A is al 5 maanden uitgeschakeld door een hernia. Na een ingreep die niet goed uitpakte, kreeg hij opnieuw een hernia die nog pijnlijker was. Wat een pech en vooral: pijn! Gelukkig kon A snel opnieuw geopereerd worden. Gisteren is dat gebeurd en de eerste berichten zijn -ondanks een kleine complicatie die gelukkig direct verholpen kon worden- positief. De zenuwpijn is (lijkt) verdwenen. We duimen dat dat ook echt zo is.



Een lammetje gelijk met een herfstige paddenstoel en later, zelfs 33 graden eind augustus. Wat een wonderlijke nazomer!

Uitbundige springbalsemienen.





Dát zijn nog eens scharrelkippen! Ze hadden zeker een vierkante kilometer tot hun beschikking.

Kijk die dames eens scharrelen!

Het werk aan de Daatselaar, een verdedigingswerk uit 1799 dat in de jaren '80 is gerestaureerd. 

 





En zo is er alweer een week voorbij. Nog even en dan hebben Hans en ik een paar weken vrij. Daar kijken we erg naar uit. We hebben geen specifieke plannen om met vakantie te gaan. Wel willen we wat (familie)bezoekjes/-uitjes ondernemen: een dagje naar de dierentuin met mijn moeder en nicht, naar de nichten van Hans in België, een dagje op pad met A en J naar het openluchtmuseum in Arnhem, misschien nog een dagje noordwaarts voor een bezoekje. Verder zien we wel wat de dagen ons brengen. Dat vinden we ook wel een lekker vooruitzicht, gewoon maar doen waar we zin in hebben en niet op de klok hoeven kijken.  

donderdag 11 augustus 2016

Amsterdam en Dordrecht

Vorige week stonden, behalve donderdag, 's avonds en vrijdag in het teken van de teken-en schilderlessen van Raymond. Daarbij heb ik veel opgestoken over het tekenen van mensen en de grondbeginselen van kleurgebruik in een olieverfschilderij.
Donderdag waren we gezellig een dag uit met vrienden D en B en had ik 's avonds nog een werkklusje te doen, dat gelukkig zo gepiept was.
Het was heerlijk om de middagen vrij te zijn en aan niet meer te hoeven denken dan aan het op orde brengen van m'n tekenspullen. We aten voor ons doen heel vroeg en daarna pakte ik de trein naar Amsterdam waar in de zomer natuurlijk veel toeristen rondlopen. Zeker nu de gay-pride er was, die gelukkig zonder problemen is verlopen.
Ik vind het heerlijk om in Amsterdamse door de straten te dwalen en als ik vroeg was, nam ik nog even een omweg voor de lessen begonnen. Vooral 's ochtends, als de straten nog leeg zijn, is Amsterdam het domein van de poezen. In iedere steeg zitten er dan wel een paar.

 De Binnenkant met zicht op de Montelbaanstoren uit 1516

De Montelbaanstoren aan de Oude Schans

 De achterkant van de St. Nicolaas Basiliek vanaf de Oudezijds Kolk 

De Binnenkant met in de verte de toren van de St. Nicolaas Basiliek  

Een van de vele Amsterdamse poezen, deze boft met zo'n heerlijk plekje!

Achterkant van de de Waag aan de Nieuwmarkt, oorspronkelijk een poortgebouw, waar later verschillende gilden gehuisvest waren, o.a. het chirurgijnsgilde. Hier werd de anatomische les gegeven die Rembrandt heeft vastgelegd op zijn beroemde schilderij De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp

 Hier was de ingang van het metselaarsgilde.

Vrijdagochtend was de stad al helemaal klaar voor de gaypride

 Geldersekade

 Victoriahotel vanaf de Prins Hendrikkade 

Centraal Station

Wij hadden ook een soort anatomische les.



 Dit vond ik een heerlijk model, zo'n stevige dame

Dit model was een gespierde Russische danser, niet vervelend om naar te kijken maar voor mij ingewikkelder om te tekenen.

Dit model is een Argentijnse tangodanseres, een prachtig popje om te zien en een pittige tante! 18 september geeft ze een show met haar dansgroep in Chicago Boom aan de Rozengracht. 





Een opzet van het bovenstaande tafereel in rauwe omber (olieverf)

Dit beeld van klei van een demente oude vrouw heeft Raymond ook gemaakt. Zijn vriendin Selma, die ons vrijdag voorzag van hapjes en drankjes en een heerlijke lunch, is zelf beeldhouwer en vindt het knap frustrerend dat Raymond "zomaar" zoiets kan maken;)   

Donderdag gingen we dus met B en D naar Dordrecht, waar we begonnen bij Villa Augustus. We hadden een hele gezellige dag met z'n vieren!! Villa Augustus is één van mijn favoriete plekken om lekker rond te struinen en uit te rusten. Het is een groot terrein met een hotel in een oude, verbouwde watertoren en pompgebouw. Villa Augustus het heeft een grote biologische tuin met een café-restaurant en een soort marktwinkel waar groente, fruit, brood en allerlei snuisterijen en verkocht worden. De opbrengst uit de moestuin wordt verwerkt in de menu's van het restaurant en overal staan boeketten van bloemen uit de tuin. Het complex grenst met een mooi aangelegde Italiaanse stijltuin aan een knooppunt van waterwegen zoals de Noord, de Merwede en de Oude Maas.  Het is allemaal erg zorgvuldig aangepakt en heeft een erg sfeervolle en orginele uitstraling.
 






Natuurlijk hebben we de taarten niet overgeslagen: citroen-merengue, chocola, cheesecake, voor elk van ons zat er wat heerlijks bij!



Groente en fruit liggen in een koelcel, zo blijft alles lekker vers.


 






De dochter van D en B is gek op vogeltjes. Ze houdt ze ook op haar kamer, die ze steeds opnieuw met zorg inricht. Dit cadeautje is dus zeer aan haar besteed!
























Ja, het was weer heerlijk in en rond de Villa! De mannen hebben er ook van genoten! Augustus is een mooie maand om er naar toe te gaan omdat de tuin dan zo weelderig is met bloemen en fruit. Graag tot een volgende keer!

Na de prima lunch reden we naar de mooie binnenstad van Dordrecht. Daar wandelden we via de Grote of Onze-Lieve-Vrouwekerk naar museum huis Van Gijn. Het huis aan de Nieuwe Haven 29 werd in 1729 gebouwd in opdracht van een rijke regent en Simon van Gijn, zakenman, jurist en verzamelaar woonde hier van 1864 tot zijn dood in 1922. Zijn huis en het merendeel van zijn verzamelingen liet hij na aan de Vereniging Oud-Dordrecht met de opdracht de collecties openbaar te maken en het huis als museum in te richten. Het was de tweede keer dat wij er waren en opnieuw keken we onze ogen uit.

  












Het geboortehuis van de schrijfster Top Naeff. Ik ken haar boeken niet maar de titel "School-idyllen" doet wel een bel rinkelen, net als de Top Naeffprijs. Ze was ook een tijd redactrice van "de Groene Amsterdammer", die ik dan wel weer ken.

 Mooi, zo'n sierlijke ijzeren steun, verweerd in weer en wind.

In het Huis Van Gijn wordt een film vertoond over het project naar de zoektocht over hoe het echtpaar Van Gijn en het personeel woonden in het huis. De conservator, Wyke Sybesma, houdt hier ook een weblog  van bij. In de film wordt vanuit het perspectief van de huishoudster, Helena Alida Fijn van Draat, verteld wat zij allemaal tegenkwam in het huishouden en daarbuiten.  
  












 Wat een sfeer, je zou zo aanschuiven!

 Detail van het gobelin in één van de vele kamers. 



Er was ook een glaswerktentoonstelling, overal waren glazen objecten uitgestald, tot in de tuin aan toe.


De details zijn prachtig: het relief van het leerbehang, het houtwerk, het seviesgoed...
We hadden het gevoel even te zijn teruggekeerd in de overzichtelijke tijd van Swiebertje, Bromsnor en Malle Pietje. Ken je ze nog?   

Foto ANP Historisch Archief

Voor meer nostalgie: Swiebertje