bloem van de Tulpenboom

bloem van de Tulpenboom

vrijdag 28 oktober 2016

Hartelijk, wild en tam

Afgelopen zondag bezochten we Hans zijn familie in België weer eens, althans twee van zijn vier Belgische nichten en drie van zijn achternichten. Hartelijke mensen die ons graag zien zoals ze zelf zeggen in hun zalige Vlaams. Nou, dan voel je je wel welkom he? Tegelijkertijd denk ik dan: we zouden wat vaker moeten gaan, zeker nu de nichten wat ouder worden (ze zijn zo'n 20 jaar ouder dan Hans) en zij inmiddels alleenstaand zijn. Gelukkig hebben zij hun kinderen, klein- en achterkleinkinderen bij zich in de buurt wonen en hebben zij ook genoeg ander vertier.
De eerste nicht bij wie we waren speelt nu bijvoorbeeld toneel en beleeft daar veel plezier aan. De "cast" bestaat uit mensen van rond de 80, 90 en 100. Ze heeft ook een poes (de derde of vierde Poetie) die de hort op was. Even kwam ze kijken maar ze vertrouwde het niet, dat vreemde Hollandse volk en verdween de tuin weer in. We werden door deze nicht verwend met Belgische koffiekoeken, een heerlijke traktatie! Ze had er tien voor ons gehaald! Heel lief maar Michelle had zodoende wat te trakteren want ik word al dik van een biskwietje (wat niet waar is maar dat lijkt zo en die troostrijke gedachte houd ik me net zolang voor tot het me te gortig wordt en ik weer aan het miniseren en sporten sla. Wat nu ook wel weer nodig is maar dat had je vast al door ;))
   
Hoe het komt dat Hans Belgische nichten heeft zit zo: Hans zijn vader is geboren op een binnenvaartschip, in Mannheim. Hans zijn opa vervoerde vracht over de grote rivieren, vaak met zijn gezin aan boord. Zo voer de familie ook op de Schelde en legde aan in Antwerpen, waar zijn tante een aardige Belgische jongen leerde kennen waar zij ook mee trouwde. Zodoende wonen Hans zijn nichten en hun gezinnen in België en zij wonen nog steeds rond Antwerpen. 

's Middags gingen we naar de andere nicht, die de tafel al gedekt had staan met gesteven tafelkleed, loper en servetten. Ze had een heerlijk maal voor ons gemaakt.  "Ik moet toch ook eten", zei ze. Omdat zij de week erna geopereerd zou worden aan haar bloedvaten (wat goed verlopen is, hoorden we) vonden wij ons bezoek nogal bezwaarlijk natuurlijk maar van een andere datum wilde zij niet weten, we moesten gewoon komen en we konden niet anders dan mee-eten. 
Hopelijk kunnen we haar van het voorjaar ook eens verwennen. Ze komt dan -als het goed is- bij ons logeren en dan gaan we met haar naar het Anne Frankhuis. Dat wil ze graag. De nicht bij wie we 's ochtends waren heeft  ook al eens bij ons gelogeerd. Met haar zijn we naar het Rijksmuseum geweest. Leuk was dat, ze genoot ervan!      
De drie dochters van de nicht van 's middags, die van onze leeftijd zijn, kwamen even later ook en dat was ook heel gezellig! Inderdaad gaf het hun moeder veel afleiding, vooral omdat Hans oude foto's had meegenomen die hij bij het opruimen van onze zolder was tegen gekomen. De vergeelde zwart/witprentjes veroorzaakten wel wat hilariteit! De achternichten als communicantjes, hun pa als graatmagere jongen in zwembroek, hun moeder met permanentkrullen, herinneringen aan hun Nederlandse oma, het was een feest van herkenning! Ook vonden we uit hoe het zat met de kinderen in het trouwboekje van Hans zijn opa en oma, dat Hans ook meegenomen had. Zij hadden twee kinderen verloren en Hans zijn vader was vernoemd naar één van zijn overleden broertjes. Dat deden ze vroeger vaker. Mijn moeder is ook vernoemd naar haar overleden zusje.    

We praatten ook over de zorgen in de familie om de zieke dochter van één van de achternichten en de onzekerheid of er ook meer van haar kinderen en eventuele nakomelingen ziek kunnen worden. Wat verdrietig allemaal voor deze moedige, lieve vrouw. Ze heeft al heel wat doorstaan rond ziekte en andere zorgen. Mooi is wel dat zij sinds enige tijd een grote liefde heeft ontmoet met wie zij nu gaat samenwonen. Hopelijk keert het tij voor haar en haar kinderen en ook voor haar moeder en familie die natuurlijk ook bezorgd zijn.        

Al vroeg waren we hier op weg naar het zuiden, door de mist die daar maar niet optrok. Wel prachtig zo'n herfstige ochtend.  

De zon probeerde door de nevel te prikken maar dat lukte die dag niet zo erg rond Antwerpen.

Hier reden we richting Merwedebrug bij Gorinchem, bekend van de haarscheurtjes waardoor zware trucks er niet meer over mogen, zie: Brug A27 bij Gorinchem

Van de Belgische hartelijkheid naar de wildheid, dat wil zeggen: wildplukken of eigenlijk rapen (wilder wordt het niet, helaas). Ik vond het altijd leuk om te zien dat de Chinese mensen uit onze wijk in de herfst kastanjes aan het rapen waren. Zo worden ze tenminste nog gegeten, dacht ik dan. Ik vroeg eens aan één van de jongere mannen die aan het rapen was wat ze er nou van gingen maken. Misschien kreeg ik nog wel een recept van hem ;) Hij antwoordde dat hij de kastanjes verkocht. Daar ging m'n Chinese recept! 't Zijn handelsmensen he? Veel wel, dat bleek maar weer.
Nu was het van de week mooi weer en er was geen Chinees te bekennen maar er lágen toch een tamme kastanjes... Ik dacht, zal ik? Ik had een kleine tas bij me en ja, ik begon te rapen. Mooie dikkerts, kleintjes. Ik had zo een heel bergje. Een beetje ongemakkelijk begroette ik een passerende wijkgenote. Ik zag dikke, stekelige basten liggen en peurde daar ook de kastanjes uit, au!
Thuis gekomen met een dik tasje vol, legde ik de kastanjes in het water. Ik had op de tv gezien dat je dat moet doen om te zien of ze goed zijn. De kastanjes die niet goed zijn gaan drijven. Dat gebeurde met geen van de kastanjes. Ik waste mijn  handen drie keer en de kastanjes ook (stel dat er een hond over gepiest had... al zag het daar niet naar uit want ze lagen middenop de stoep en het fietspad, de randen daarvan ontweek ik, zekerheidshalve). Daarna kruiste ik de kastanjes in en kookte ze een kwartier.      

De wild geraapte tamme kastanje-oogst.

Ik had al eens een lekker hutspotrecept gemaakt uit dit boek van Judith Verkuil over eerlijk (fairtrade) eten uit het seizoen, van de uitgeverij van Floortje Dessing. Floortje is één van de helden van Michelle en mij (en van velen met ons, wat ik een erg hoopvol gegeven vind!). Een boek van haar uitgeverij moet haast bij voorbaat goed zijn en ja, dit is een goed kookboek vol met lekkere, meestal vegetarische recepten. Dit recept is ook vegetarisch: hutspot met dadels, tamme kastanjes en cashewnoten. Het is niet aan mij om het recept hier te delen maar ik kan het je wel aanbevelen! Het is verder ook niet zo moeilijk om te maken. Hieronder staan de ingrediënten:

Met zelfgeraapte kastanjes is het wel sssllooooww fffoooooddd. Wát een werk is dat: kastanjes rapen, wassen (3 x he), inkruisen, koken, af laten koelen, afpellen (ook het bruine velletje moet eraf) en grof hakken. Niet erg voor een keer. In het recept staat dat je vacuüm verpakte gekookte kastanjes kan gebruiken, een goed idee bij minder tijd. Verder is het recept niet zo moeilijk of bewerkelijk en het is heerlijk met zo'n "bite" van dadels en cashewnoten. De za atar-kruiden hoeven er niet in. Tijm staat in het recept maar die had ik niet en met deze kruiden werd het ook heel lekker!  



vrijdag 21 oktober 2016

Schoonheid te koop

Gisteren was het prima weer voor een bezoekje aan het Singer Museum Laren, waar tot januari a.s. de mooie tentoonstelling "Schoonheid te koop" te zien is. Het Singer Museum is een fijn museum, alles is er tot in de puntjes verzorgd en je wordt altijd erg vriendelijk welkom geheten, dat valt ons telkens weer op. Niet op een overdreven manier maar de mensen hebben er duidelijk plezier in hun werk en zijn erg gastvrij.

De gevarieerde tentoonstelling "Schoonheid te koop" gaat over de kunstwerken die ooit zijn aangeboden door de befaamde Kunsthandel Buffa & Zonen, die (kennelijk) van 1790 - 1951 in de Kalverstraat in Amsterdam gehuisvest was. Er werden in eerste instantie vooral gravures, topografische kaarten en geïllustreerde albums aangeboden maar later ook  werken van bekende kunstenaars als Weissenbruch en Kees Van Dongen. Vooral die laatste schilder spreekt mij aan vanwege de keuze van zijn modellen en zijn snelle manier van werken met mooie kleuraccenten.

Deze dame, geschilderd door Kees Van Dongen, prijkt op de affiche van de tentoonstelling.

Hier zie je een detail van het schilderij dat vrij grof geschilderd is maar met mooie accenten, zoals het blauw (Ultramarijn??) dat voor de schaduw achter de vrouw is gebruikt en de lichtval op het hout van de stoel.


Dit is een detail uit het schilderij dat Van Dongen maakte van de Franse gravin Anna de Noailles, die werk van avantgarde kunstenaars verzamelde. Hieronder het hele schilderij met een mij bekende heer ernaast in een ultramarijnkleurige tussenjas. Wat kleurt die mooi bij het schilderij!




Maar we begonnen de tentoonstelling met de prenten, die nog prachtig van kleur zijn.



Ik wist niet dat Zandvoort ook een klederdracht heeft gehad. 

Hier Fort Zeelandia in Paramaribo Suriname. Ik ben daar in de buurt geweest in de zomer van 1982, het jaar waarin later  de beruchte Decembermoorden plaatsvonden. Ik was geslaagd voor de havo en kreeg de reis naar Suriname van mijn ouders cadeau. Ik verbleef daar in Kinderhuis Samuel via Lucky, een verpleegkundige en de zus van een kennis van mijn ouders, die eind jaren ´60 met een paar collega´s in Paramaribo het kindertehuis heeft opgezet. Moedige vrouwen. Kinderhuis Samuël bestaat nog altijd. Ze hebben tegenwoordig ook een website: Stichting Kinderhuis Samuel. Veel kinderen zijn er in de loop der jaren opgegroeid. Het was een bijzondere ervaring om in het kinderhuis in dat prachtige land een aantal weken te kunnen zijn en wat mee te kunnen helpen met de dagelijkse gang van zaken. Het kinderhuis was, als ik het mij goed herinner, niet zo ver van Fort Zeelandia vandaan.
Het was een heel avontuur voor mij want ik had nog nooit gevlogen en ging helemaal alleen op reis. Nu is dat wat gebruikelijker dan toen.  Ik merkte niks van een gespannen politieke situatie toen ik in Suriname was. Mijn ouders wisten ook niet van die spanningen, anders hadden ze mij vast niet laten gaan.
Suriname is een vruchtbaar land met veel delfstoffen en door ons (spijtige) koloniale verleden, nu een bont geheel van volken die betrekkelijk vreedzaam samenleven, al is het dagelijks leven er door armoede en criminaliteit niet gemakkelijker op geworden. Klik hier voor meer over Suriname.



 






In de buurt van Albina ben ik ook bij de indianen geweest die toen eigenlijk nog steeds zo woonden. Ze hadden ook wel westerse kleding aan maar niet allemaal. En dat was niet voor de toeristen, die waren er toen nog bijna niet.

Zij waren hun tijd ver vooruit, heel minimalistisch :) Nu maar weer terug naar de tentoonstelling, naar het het nog verdere verleden, de tijd van Rembrandt, rond 1650:  

Hier zijn twee van de drie tentoongestelde etsen van Rembrandt. In het enige overgebleven kasboek van de firma Buffa uit 1848/1850 staat dat het Teylers Museum in Haarlem drie etsen van Rembrandt kocht bedrijf voor een totaalbedrag van 152 gulden. Nu zijn de etsen 62.000 euro waard.



 Mooie ets van Carel Lodewijk Dake naar Anton Mauve. 


Onderaan de ets van Dake staat op het passepartout dit kleine tekeningetje van een man te paard. Zo klein dat het nauwelijks opviel. Geinig zoiets.


Een mooie aquarel van Louis Apol met veel details en veel sfeer. De sneeuw is niet alleen uitgespaard maar ook met witte verf opgebracht.

Decoratieve litho uit 1897 van Ferdinand Hart Nibbrig.

Communicante van Jan Toorop uit 1898 in potlood en krijt. Ik werk ook wel graag met wit potlood of krijt op gekleurd papier. Het geeft zo´n mooi effect.

Vincent Van Gogh, krijt, pen en penseel op paneel. Via de weduwe van Theo van Gogh, Vincents broer, was dit werk bij Buffo terecht gekomen.

Dit schilderij uit 1932 van een stierkalf is van Herman Kruyder. Het schilderij is groot en indringend door de grootte van het dier en het contrast tussen de goudkleurige stier en de dreigende lucht. Ik vind het mooi van kleur en compositie.

Nog een prachtig schilderij vanwege de mooie kleurschakeringen en gedetailleerde weergave van de boom. Het is van Jan Toorop en heet Oude eiken in Surrey.

Essayeuses chez Paquin van Isaac Israels uit ca. 1909. Mannequins zijn een terugkerend onderwerp bij Israels.

 
Nog een schilder van wie ik graag naar zijn werk kijk: James Ensor. Vaak komen er maskers voor in zijn werk. Of zijn het horrorclowns?!



Bergmist in Tydal vanWilliam Singer, de naamgever van het Museum,  geschonken aan het museum door zijn vrouw Anna Singer.

Strand op het eiland Monhegan uit 1902 van Henry Singer 

Anton Mauve, de beroemde en veel geïmiteerde schapenschilder. Hij heeft ook vast mijn overgrootvader geïnspireerd, die decoratieschilder en kunstschilder was. Mijn moeder heeft nog een schapenschilderij van hem in de kamer hangen.

Een vroege Mondriaan. Prachtig dat water!

Wat is dit ook een leuk schilderij! Het is van de Larense schilder Evert Pieters. 

Een detail uit het onderstaande schilderij van Henri Le Sidaner, van wie wij in 2015 in het noord-westen van Frankrijk in Gerberoy zijn tuin bezocht  hebben. Geberoy is één van de mooiste dorpjes van Frankrijk.

Nog een detail.

En hier het hele werk. De schilderijen van Le Sidaner horen tot de vaste collectie van het Singer Museum. Wij houden erg van deze schilderijen.


 Wat een sfeer hebben deze schilderijen van Le Sidaner! Prachtig met die brandende lichtjes!




Ondanks de regen wandelden we nog een rondje door Laren. We hadden trek gekregen en aten een onderweg een lekker en normaal geprijsd broodje bij Loetje, waar de bediening vriendelijk is. Tussen de typisch Goois geklede mensen. We voelden ons ietwat underdressed ;)  


En we zagen ook dat schoonheid inderdaad te koop is in Laren, voor de "loaded ones" dan, niet voor ons: schoenen van meer dan 400 euro, dure cremepjes, dure, dure kleding en sieraden. We kwamen langs de Engelse "hattery", die aan ons niets zou verdienen en langs een grote winkel voor  "tailor made suits", die inmiddels failliet is. Ook in Laren zijn de naweeën van de crisis kennelijk nog voelbaar maar aan de voorbijrijdende auto's zou je dat niet zeggen! 
We eindigden onze wandeling in de Larense boekhandel, waar je lekker even kunt snuffelen tussen de keurig gesorteerde boeken. Ik kocht het boekje van onze plaatsgenoot Martine Bijl: Hindergroen. Leuk boekje, leest vlot weg, is precies zo geschreven als hoe we haar kennen. Aan het begin en eind staat wat meer informatie over haar hersenbloeding en het moeizame herstel hiervan.  


Volgens de bezochte tentoonstelling mag schoonheid te koop zijn, dit zomerkoninkje is dat niet. Het is gratis, één van de laatste aardbeien op de tuin. Het zijn de beste aardbeien die we dit jaar gegeten hebben: zoet en groot. Ik ben van plan om de jonge uitlopers van deze late aardbeiensoort in het voorjaar met flink wat mest uit te planten in een speciaal aardbeienbedje. Dat is vast het eerste tuinplannetje voor 2017. Er zullen deze winter vast nog meer plannen volgen. Dat belooft wat komend tuinjaar!


vrijdag 14 oktober 2016

Thailand

Op dit moment ben ik niet zo reislustig als het gaat om het bezoeken van verre oorden, het is mij te onrustig op vliegvelden en exotische plaatsen. En dat terwijl de veiligheid hier ook maar relatief is: Brussel ligt "om de hoek" en hoe veilig bleek dat? Toch zijn België, Frankrijk, Duitsland, Engeland of Scandinavië mij op dit moment ver en exotisch genoeg en thuis blijven vind ik ook prima, zoals nu wel bekend;)
In 2011 (en ook daarvoor) was dat nog wel anders. In dat jaar waren wij in Thailand. Daar dacht ik aan terug toen ik de beelden op de tv zag naar aanleiding van de dood van koning Bhumibol (voor wie wij destijds in de bioscoop moesten gaan staan toen hij in beeld verscheen terwijl het volkslied gespeeld werd en het aanwezige publiek meezong, uitgezonderd wij natuurlijk). Hier meer over het nieuws rond koning bhumibolIk hoop dat het rustig blijft in Thailand omdat de politieke situatie toch al zo gespannen is, zie rijksoverheid reisadviezen thailand.
Voor ons geldt dat wij in Thailand de allervriendelijkste bewoners ontmoetten die we ooit tijdens een vakantie tegenkwamen. We hadden er een droomvakantie! Hieronder een selectie van de foto's die ik het mooist vind of die het dagelijkse leven in Thailand het beste weergeven. Als een eerbetoon aan de hartelijke Thai, die we ontmoet hebben tijdens deze heerlijke vakantie en aan wie ik denk nu de Thaise bevolking zo'n onzekere toekomst tegemoet gaat. Gelijktijdig is dit voor ons een fijne herinnering. Behalve een fotobestand op de computer is nu ook eindelijk de context vastgelegd van de situatie waarin de foto's genomen zijn. Misschien maak ik voor onszelf ooit nog een een echt fotoboek met wat meer persoonlijke kiekjes erbij, wie weet!


Het was voor ons de tweede keer dat we in Thailand waren. In 1990 waren we er ook al eens, toen was het voor ons een stop-over bestemming tijdens onze reis door Maleisië en Singapore. Thailand vonden we nóg mooier dan Maleisië en Singapore maar ook dat was allebei heel mooi en exotisch. Dat had een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons: de mooie natuur en het exotische onbekende.  


Een kinderklasje even buiten Bangkok. Op één van de eerste dagen na aankomst in Bangkok reden we op de fiets met een gids langs de buitenwegen van deze drukke stad en stopten we ook bij dit klasje. De gezichten van sommige kinderen zijn wit bepoederd, tegen verbranding. Maar in de winkels zijn toch ook wel veel producten te koop om blanker te worden...

Reizen heeft onze kijk op de wereld zeker verrijkt maar we beseffen ook dat het beeld dat je als toerist te zien krijgt beperkt is. In dat opzicht is de reis die je via de t.v./pc kunt maken veel veelzijdiger maar dan mis je weer de echte beleving. Het meereizen met David Attenborough,  Floortje Dessing, Ruben Terlou, Lieve Blanquart, Eva Jinek of -voor wie het aan kan- Freek Vonk, is leerzaam vanwege de research naar de situatie van de "locals"en andere achtergrondinformatie. Als toerist zie je veel maar dan vooral de mooie en bijzondere kant.
Van de keerzijde daarvan krijg je meestal weinig mee en dat leidt er soms toe dat je keuzes maakt waar je achteraf niet achter staat, zoals in ons geval bijvoorbeeld het bezoeken van het Tiger Kingdom bij Chiang Mai (niet te verwarren met de Tiger Temple die door de Thaise overheid vanwege allerlei wantoestanden inmiddels is ontruimd). Het was erg schoon in het Tiger Kingdom en de dieren zagen er goed uit. Het leek diervriendelijk kortom maar wie garandeert ons dat de dieren niet verdoofd of mishandeld werden? Het staat me sowieso tegen, die gekooide wilde dieren en ik ben vast besloten om niet meer naar zoiets toe te gaan. Ik heb altijd moeite gehad met dierenleed, wilde als kind ook al niet naar het circus omdat ik de gekooide tijgers daar niet verdroeg (wel jammer dat ik daar pas achter kwam toen m'n vader de kaartjes voor het circus al gekocht had...). Maar ik ben niet erg consequent wat het voorkomen van dierenleed betreft, dat kan beter want we eten nog steeds wel vlees (zij het half bio-vlees/ half vegetarische producten) en we dragen en gebruiken ook producten van leer. Blijft een lastig punt vind ik.

Van het bezoeken van het  Karen volk in het noorden van Thailand bij de grens met Birma, waarvan de vrouwen veelal voor de toeristen met halsringen om hun nek lopen, zagen we af om humanitaire redenen. Aan de andere kant, als alle toeristen daar wegblijven mist het volk wel inkomsten. Ook weer zoiets dubbels.
Wat mooi was tijdens onze reis, dat we geregeld sliepen in huisjes in lokale bouwstijl (wel met douche, wc en een goed bed gelukkig), in de buurt van de verschillende lokale volken. Die resorts worden speciaal voor de toeristen door de lokale bevolking zelf gerund. De lokale gemeenschap kan zo in het eigen onderhoud voorzien. Ze waren soms al zo ingesteld op westerse toeristen dat ze, heel milieuvriendelijk, het toeristenafval scheidden. Later werd alles wel weer op één hoop gegooid, want gescheiden afvalverwerking was nog een brug te ver (net zoiets als bij ons de plastic-inzameling via Plastic Heroes: Impact-Plastic-Heroes).

Wij kijken terug op een heerlijke vakantie in Thailand, waar het leven heel goed kan zijn voor wie het goed heeft en wie in de pas loopt maar ook wreed voor wie arm is, anders denkt dan het regime voorschrijft of voor wie het slachtoffer wordt van extremisme.




    

Streetfood is overal te krijgen in de Thaise steden. 


Overal op straat wordt gewerkt. Hier worden wierookkegeltjes gemaakt. Er wordt aan van alles een inkomen verdiend. Wij lieten bijvoorbeeld, net als andere toeristen, onze was doen bij kleine zaakjes in plaats van in het hotel, zodat een kleine zelfstandige er nog een paar centen aan kon verdienen. We hebben nu nog onderbroeken uit 2011 met gekleurde wollen draadjes eraan. Die maakten de mensen van de wasserij eraan om te zien welk ondergoed bij welke was hoorde. 

 De prachtigste bloemen zie je hier. Dit is een lotusbloem, een leliesoort.

 En poezen zijn hier ook, echt overal zijn poezen. Gespierde Aziatische beestjes.

 Het decoreren gaat hier ver, niet alleen bij de gebouwen, ook bij de straatlantaarns.


Mooi maar erg toeristisch.


Het verkeer in Bangkok. Anno 2011 niet meer zo chaotisch als begin jaren '90 merkten we maar voor onze begrippen toch wel druk.


 Hier zijn we in het Nationaal park Erawan met de beroemde watervallen.


Hans en Michelle gingen hier ook even naar Dr. Fish (mij niet gezien!) De visjes die bij ons in de Fish Spa het eelt van de poezelige voetjes van de bezoekers eten komen hier vandaan en mogen hier groter groeien dan in de Fish Spa. Wat doen ze trouwens bij die Fish Spa's met de groter wordende vissen? Ik heb geen idee. Een beetje eng wel, vond Michelle ook wel, van die knabbelende grote lerpen aan je voeten!



Geef mij deze dieren maar! Zo mooi, die tropische vlinders!






Deze aap wist heel goed hoe ie een paspoort uit een rugzak moest halen.... Net op tijd kwam de eigenares van de tas daar achter!



Ons verblijf bij het Mon volk. Ik zwaai hier naar Hans en Michelle die in de boot met de stroom mee gingen. De huisjes hingen boven deze heel snel stromende rivier. 

De beruchte Birma-spoorlijn op de grens tussen Thailand en Birma, zie Dodenspoorlijn



Een gekko in de struiken.


Met de nachttrein gingen we van Bangkok naar Chiang Mai, een grote stad in het noorden, een hele belevenis hoor, die nachttrein maar slapen? Nou nee, dat lukte echt niet door het geschommel! We waren blij dat we er waren! Hier zie je het wijdse uitzicht bij de Wat Phrathat Doi Suthep, de grote tempel die op een berg boven Chiang Mai gebouwd is.

Een trapleuning bij de tempel.

Heeeel veel Boeddhabeelden zie je uiteraard in dit Boeddhistische land.   

Er liggen zelfs poezen in de tempel en nee, géén (schijn)heilige Birmanen, die wonen bij ons!
  

Toevallig was er ook een Foodfestival in Chiang Mai. Dat was leuk voor Michelle, die net na de vakantie  aan haar studie Food Design aan de HAS zou beginnen.


Michelle en ik werden ook geschoold in de fijne kneepjes van de Thaise keuken. We volgden een kookles aan de kookschool van thai cookeryschool  van chef Sompon Nabnian. We leerden heldere Thaise soep maken en springolls (loempiaatjes), curry van gebraden eend en gebakken kip met gember. Het smaakte heerlijk en we hebben het thuis nagemaakt met ingrediënten uit de toko. De Thaise keuken is licht en heel lekker. Bijna alle groenten en vlees worden vers bereid, veel wordt bereid in rode, gele of groene curry's.


We leerden ook decoraties te maken van wortel en tomaat (ik moet bij dat woord steeds denken aan Robert van Heel Holland bakt, die "decrasies" zegt). Wij moesten nog even oefenen met onze decrasies zie je hier wel. Onze vlindertjes werden wel heel ielig.

 Niet zo hygiënisch vonden we maar wel heel smakelijk om te zien! 




Een olifant met haar kalf (ja, hebben we ook gedaan een ritje op een olifant, was prachtig hoor maar nee, doen we niet meer)

Dan liever de boot in en de kolkende rivier af (Hans en Michelle dan).


Intussen wordt er zwaar werk verricht op een rijstveld.


Hier in het noorden leven ook de mensen van het Akha bergvolk. Hun klederdracht is heel kleurrijk en bijzonder. Opvallend is dat de vrouwen vaak bruine tanden hebben, van het kauwen op arecanoten die omwikkeld zijn met betelbladeren, wat niet alleen de tanden aantast maar ook leidt tot allerlei mondziekten. Zie hier meer hierover: Areca nut.




Haar tanden mogen bruin zijn, ze is práchtig! Zie je ons tig keer weerspiegelt in haar zilveren hoofdtooi? Onder die tooi is het niet zo fris begrepen we want kennelijk mogen de haren niet gewassen worden. 


Na Chiang Mai gingen we naar Chiang Rai, dat ook in het noorden van Thailand ligt. Daar is deze bijzondere, witte tempel, de Wat Rong Khun. De tempel is wit om de reinheid van Boeddha weer te geven.

Door de dreigende grijze lucht kreeg het gebouw een nog surrealistischer uitstraling. 


In de grond, bij de trappen was dit kunstwerk. Ik meen dat het de hel moet verbeelden. Zoek de ene roodgelakte nagel aan de middelvinger van één van de handen. In de tempel kijk je je ogen uit naar de wandschilderingen van Chalermchai Kositpipat, een erg beroemde Thaise kunstenaar, zie hier meer over Chalermchai Kositpipat. En raad eens wat? Hij  was er net toen wij daar waren! Onze gids was echt in alle staten: natuurlijk moesten we met deze beroemdheid op de foto!!

Eerst met de "nepper".

 En dan hier met de echte artiest! Net zo "casual" gekleed als Michelle en ik (jee, wat zag ik er uit!)


Hier logeerden we bij het Lisu volk. Was goed te doen hoor;) Ik herinner me nog hoe het Lisumeisje in de bediening duidelijk de broek aan had. Haar mannelijke collega moest allerlei klusjes van haar doen en al wat zij deed was geërgerd zuchten. Zo grappigs om hier zoiets universeels te zien!


Wat zijn ze vaak prachtig, de Thaise dames! Wreed, dat zoveel meisjes hier hun toevlucht (moeten) nemen tot de prostitutie...



Wat een andere wereld toch dan de onze.

Weer zo'n schatje... 

...en hier....

...en hier nog twee.

Wat smaakte dat eten toch heerlijk!
 







Van Chiang Rai vlogen we naar het eiland Koh Samui in het zuiden van Thailand. Op dit eiland bleven we de hele laatste week. Wat heerlijk was dat! Op deze foto zijn de de mensen van ons hotel bezig met het in orde maken van het strandbuffet. In dit hotel hier zagen we de beelden van de aanslagen door Breivik in Noorwegen, op Utoya en in Oslo. Zoiets blijft je dan altijd bij, dat je hier op je hotelbed naar deze vreselijke beelden hebt zitten kijken... 


 Een joekel van een nachtvlinder. 

"Gemaskerde Muchacho" noemden Michelle en ik deze vogels. Een soort Thaise spreeuwen.  Ik ben er nog niet achter welke soort dit is. Op het strand waren ook veel honden die gingen onder je strandstoel liggen. Je werd dan omhoog geduwd als ze gingen verliggen. 
   
Hans had weer vrienden gemaakt....

... en zweefde als Action Man  over de boomtoppen samen met Action Woman Michelle!




Een eiland zoals in de spannende film The Beach met Leonardo DiCaprio. Deze film is niet hier maar op het eiland Koh Pi Pi opgenomen, in het zuiden van Thailand. Daar zijn we niet geweest. We zagen bij dit eiland zeeëgels die zo groot waren als strandballen. Sommige zeeëgels kunnen een doorsnede van ruim 30 cm bereiken. 

 Een bergmeertje. Het was een hele klim in de hitte om hier te komen!


In dit restaurant op Koh Samui, Tonpalm Restaurant, aten we bijna iedere avond. Het was heel simpel ingericht maar de mensen waren er zó gastvrij en het eten was zó heerlijk en vers... We gingen er daarom steeds naar terug.



Er was geen afwasmachine in het restaurant. De vaat moest met de hand en er werd natuurlijk volop gekookt. Daar konden ze loslopende katten bij gebruiken. Deze kat was eigenwijs en had dus straf tot het koken en de vaat klaar waren. Soms viel hier ook ineens de stroom uit. Dat gaf niet. Het eten werd toch vooral gewokt op butagas en er kwamen onmiddellijk brandende kaarsen op tafel.  Het werd er zelfs nog gezelliger door!


Deze bijzondere kat heette Merawee en kon "dood liggen". Zoiets hadden we nog nooit gezien! Zo grappig! Hij bleef zeker 10 minuten zo liggen. Als we overlegden waar we gingen eten, zeiden we: zullen we maar weer gaan eten in het "dead-cat-restaurant"? Meestal was het antwoord dan ja, natuurlijk! Wat wil je met zo'n attractie!






Wat een prachtig bijzonder land en wat een bijzonder lieve mensen hebben we er ontmoet! Hopelijk zal Thailand het komende tijdperk van na deze lang regerende koning goed doorkomen.