bloem van de Tulpenboom

bloem van de Tulpenboom

vrijdag 23 september 2016

Vakantieplezier thuis

Het was helemaal geen slecht plan van ons om deze vakantie thuis te blijven, of in eigen land want we zijn natuurlijk ook heerlijk een paar dagen in Noord-Holland geweest! We boffen erg dat het zulk lekker weer is en gaan er ook in de buurt veel op uit. Zondag waren we met mijn moeder aan de wandel in ons eigen dorp, heerlijk zo in de najaarszon!



Blije koeien in de wei van landgoed Doornburgh, waar Priorij Emmaus gevestigd is. Het klooster gaat dicht in verband met het sterk afgenomen aantal zusters.
Hans en ik tennisten vroeger wel eens stiekum op de tennisbaan bij het klooster, waar ook een opleiding was voor secretaresses. We zijn nooit weggestuuurd, vermoedelijk had niemand ons in de gaten als de meisjes in het weekend naar huis waren. Eén keer lag er een nonnetje wat te zonnen bij de tennisbaan, toen keerden we maar snel weer om...  

Deze al wat gehavende Atalanta koesterde zich nog een keer in de herfstzon. Zal hij de reis naar Zuid-Europa nog wagen als het straks kouder wordt?  

Woensdag waren mijn nicht en haar man gezellig een dagje bij ons en zijn we naar kasteel De Haar geweest. Voor ons een vast ommetje maar het is er altijd mooi. Voor wie daar niet vaak komt is het altijd een indrukwekkende ervaring. Mijn nicht en haar man waren er 46 jaar geleden voor het laatst geweest maar kwamen toen niet verder dan de hal van het kasteel. Nu konden ze alles eens uitgebreid bekijken! Het is fijn dat je tegenwoordig zelf mag rondkijken langs een uitgezette route. Overal staan wel gidsen om uitleg te geven, zij weten van alles te vertellen over het leven op het kasteel en over de vele objecten die er te zien zijn. Je kijkt er je ogen uit en wij zagen toch ook nog weer nieuwe dingen. De kapsalon bijvoorbeeld, die hadden we nog niet eerder gezien.
   


De slaapkamer van barones Hélène van Zuylen van Nijevelt de Rothschild. De stoffering van de stoelen is pas vernieuwd door sponsoring maar de gordijnen moeten hier en daar nog vervangen worden.

Hondertwintig pannen staan er in de keuken van het kasteel, allemaal voorzien van een merkteken van het kasteel. Wat een werk om die te moeten poetsen!

De studeerkamer van één van de -destijds- jonge baronnen. De laatste baron, Thierry van Zuylen van Nyevelt van de Haar, overleed in 2011. Hij  nodigde veel bekenden uit de jet-set uit op het kasteel, zoals Brigitte Bardot, Roger Moore en Maria Callas. Dat is te zien op foto's in het kasteel. Zijn dochters, die in Frankrijk wonen, verblijven nog geregeld op het kasteel.   





 Mooi detail in een van de vertrekken. 


Tussen de gezellige bezoekjes en uitjes door kwamen we ook aan allerlei klusjes toe die anders blijven liggen of steeds half, half gebeuren: de keuken soppen, deels dan he;), maar ....de bakblikken zijn nu brandschoon en staan fijn ín een kastje in plaats van los op de koelkast. Verder hangen er lichtdoorlatende rolgordijntjes in de huiskamer in plaats van een niet werkende luxaflex, staan er weer herfstplantjes op de kale plekken in de plantenbakken, hebben we een rekje boven de wasbak op zolder om kleding in te laten uitdruipen én hangen de houders voor borstels en zeep vast, zodat het hele zaakje niet meer omkiept als ik een borstel terug leg;). Ook is de lambrisering in de gang "catproof" gemaakt. Het plexiglas tegen het kattengekrab zou eerst zonder lijst komen te hangen maar bleek toch de slap,  dus toch maar met de zwarte lijst erom. Ach wie maalt erom...
Wat een kleine maar fijne aanpassingen al met al in ons bedoeninkje!







De voortuin oogt  ook weer wat gezelliger.

De laatste aankoop van Kwekerij Veronica. Ze stoppen ermee want er is geen opvolger voor de kwekerij. Jammer hoor, want nergens in de omgeving zijn de tuinplanten zo goedkoop en de mensen zo aardig als daar! Destemeer reden om in het voorjaar flink "los" te gaan met het zelf zaaien van tuinplanten in onze nieuwe kas.

Er hangen weer veel van deze jongens in de tuin. De herfst is echt begonnen.

 Violen in de ochtendzon.

Prachtig, hoe de Hortensia's verkleuren in de herfst. De nazomer is/was fijn en nu bereiden we ons langzaam voor op de komende herfst. Van Weleda kocht ik ooit eens deze serie boekjes. Ik lees er vaak in bij het wisselen van de seizoenen. Ik ben weer begonnen in de herfstversie en kom dan helemaal in herfstsfeer, heerlijk hoor!




zaterdag 17 september 2016

Noordwaarts

De magneetnaald van ons kompas richtte zich de afgelopen week noordwaarts, net als Ida Gerhardt beschrijft in het mooie gedicht De Reiskameraad. Dat gedicht past ook goed bij mijn zoektocht van dit moment om wat relaxter en bewuster te leven. De off-line en mediavrije week was daarvoor een goed begin. Ik miste niks uit de wereld online- en in de media, integendeel, ik won tijd voor fijne ontmoetingen en andere bezigheden die mij meer voldoening gaven. Zo heb ik de tuin flink gesnoeid, mijn ochtendpagina's geschreven, zijn we naar de tuin gefietst en heb ik boeken gelezen die impact op mij hadden o.a. Ontspullen van James Wallman,  Kairos van Joke Hermsen, Ons huis planeet aarde van Niko Roorda, Home is where the heart is van Ilse Crawford. Hier kom ik in een later logje nog wel op terug.   

Maar goed, we gingen dus naar het noorden om te genieten van de zee en de koele bries aan de kust op deze onverwacht warme septemberdagen. In een krantje had ik een aanbieding gezien voor twee overnachtingen in Bergen aan Zee maar dat hotel bleek vol te zijn. In Den Helder was nog wel plek. Dat kwam ons goed uit, zodat we Vlasleeuwenbekje daar weer eens konden opzoeken en voor Hans is Den Helder altijd een fijne bestemming voor een sentimental journey naar zijn goede, oude marinetijd.


We besloten om onderweg een stop te maken in Broek in Waterland, een plaatsje met mooie houten huizen aan het water dat al lang op mijn verlanglijst stond om eens te bezoeken. We werden niet teleurgesteld, het centrum is zó mooi bewaard gebleven! We picknickten aan de waterkant en wandelden ondanks de warmte met plezier een rondje om de kerk en verder.



















Eenmaal aangekomen in Den Helder verbleven we in Hotel Den Helder, een ietwat sleets hotel maar de kamer en badkamer waren brandschoon, het ontbijtbuffet was prima en het personeel was erg vriendelijk. Dat en de lage prijs vonden we belangrijker dan een luxe verblijf.
Aan de receptie zat een vriendelijke dame die ons bekend voorkwam. Een oud-collega dacht Hans eerst maar het bleek dat zij in onze woonplaats in een supermarkt had gewerkt waar wij wel eens kwamen. Het grappige is dat zij erg lijkt op de oud-collega die Hans voor ogen had en die later op een opleidingsinstituut is gaan werken waar ik een opleiding gevolgd heb. Zowel Hans als ik kennen haar dus. Dat opleidingsinstituut zit weer tegenover de supermarkt waar de receptioniste toen werkte, dus zij kende haar dubbelgangster ook. Wat een wonderlijke kleine wereld weer, zoals Hans later nog eens zou ervaren in Den Helder.
Nadat we ons geïnstalleerd hadden op onze kamer gingen we gelijk naar de zee. We wandelden door het bos in de Donkere Duinen. Het was nog een eindje lopen voor we op het strand waren. Het was rustig op het strand, waar een paar families net als wij genoten van de uitbundige nazomerzon. Het zeewater was heerlijk van temperatuur. We aten naderhand wat in het steakhouse en gingen nog even terug naar het strand voor deze prachtige zonsondergang!    


De volgende ochtend gingen we bijtijds richting zeedijk en wandelden we van daaruit naar het veerhuis Lands End, waar we Vlasje ontmoetten. Wat fijn om haar weer te zien! We kletsten genoeglijk bij in de schaduw van een grote parasol en de koelte van de zeewind. Zo was het nog een beetje uit te houden voor Vlas die helaas maar weinig energie in haar batterijtje heeft voor dit soort dingen. Wat heerlijk dat we elkaar hier ondanks de warmte zo toch konden treffen!





Als Vlasje schrijft over de dijk die ze op haar scoot heen en weer heeft gereden, dan gaat het om deze dijk. "Iedere keer is de zee weer anders", zei ze. Soms ziet ze hier zelfs zeehonden zwemmen.


Na verloop van tijd, terwijl Vlasje en ik verder bijkletsten, maakte Hans een ommetje langs de hem bekende plekjes. Hier op het KIM / Commandant Zeemacht, waar de officieren hun opleiding krijgen, mocht hij destijds als "lagere god" alleen wachtlopen en eten. Ook moest hij dan opletten dat de vlag er goed bijhing.
Verderop hoorde Hans ineens iemand roepen: "Hee, Hans!" Dat was onze buurjongen die voor de liefde in deze streek terecht gekomen is en die onderweg was naar zijn stage. Wat ontzettend toevallig weer en wat leuk!










Na afscheid te hebben genomen van Vlasje, die ons op haar scoot vanaf de dijk nog eens hartelijk toezwaaide, liepen Hans en ik richting veerboot naar Texel. De kaartjes voor de boot zaten ook bij het hotelarrangement, heel attent en dat allemaal voor een paar tientjes p.p. De overtocht vonden we al erg leuk en op Texel huurden we fietsen. We reden richting Oudeschild, langs de waddenkust.







De haven van Oudeschild op Texel.

Heeeel veel schapen zijn er op Texel.


Toen we even neerstreken op een bankje voor wat water, hoorden we wat scharrelen in de struiken, een kip met een zielige kale staart. Ze bedelde om wat te eten maar we hadden niks bij ons. Daar baal ik dan zo van... Ik heb me voorgenomen om voortaan altijd een boterham mee te nemen als we gaan fietsen of wandelen. Er komt zo vaak een hongerig dier op ons pad dat al tevreden is met een stukje brood, die wil ik niet langer teleurstellen.
Van Oudeschild fietsten we via De Waal  naar De Koog. Daar hadden we niks te zoeken: een toeristisch plaatsje met schreeuwerige winkels en onaantrekkelijke horeca, gauw wegwezen! 
We reden langs Den Burg maar kwamen niet in de verleiding om er naar toe te gaan dus we weten niet wat we daaraan gemist hebben. We leverden de fietsen weer af en konden nog net de boot terug naar Den Helder pakken. Aan boord voerden kinderen de meeuwen, die behendig voor de boot uitzweefden en af en toe even landden om een stukje brood op te pikken. 

 

We hadden in de warmte op de fiets flink wat calorieën verstookt dus besloten ons bij de Chinese muur  aan een Chinees-Indische rijsttafel te wagen. Hans was daar zoals altijd erg mee in zijn sas, een heerlijker maaltijd kan hij zich niet wensen maar mij smaakte het ook goed hoor! 
Moe maar voldaan, zoals dat heet, liepen we richting dijk, waar onze auto geparkeerd stond. Onderweg besloten we bij de supermarkt wat mee te nemen voor W. die op straat leeft en over wie Vlasje die ochtend verteld had en die met zijn maat A. bij haar terecht kan voor water, de wc en stroom voor de mobiele telefoon. Voor we 's ochtends de dijk af waren gelopen hadden we hem al zien zitten met z'n twee honden. We groetten hem en met een korte brom groette hij ons die ochtend terug. 
Toen we 's avonds opnieuw bij W. aankwamen en zeiden dat we vrienden zijn van G. (Vlas) en dat we wat kwamen brengen voor hem en zijn honden, klaarde  zijn gezicht op: "Ja, G. die ken ik goed!", zei hij. "Daar kom ik vaak!" Met zijn blauwe ogen die eerst nog dof en naar beneden gericht waren keek hij ons stralend aan. De honden sprongen richting tas, roken de brokjes en hondenkoekbotjes natuurlijk al lang.
Wat een klein gebaar al niet teweeg kan brengen. Ik schaamde me haast voor de dankbaarheid van W. Het valt ook geheel in het niet bij wat Vlas voor deze twee mannen, outcasts in de samenleving, betekent. Ze wordt er zelfs lelijk op aangekeken door haar buren maar gaat onverschrokken door met haar "beetje menselijkheid", zoals ze haar goedheid bescheiden omschrijft. Vrijwel dagelijks staan "die jongens" aan haar deur. Altijd is er water, stroom en een wc voor hen beschikbaar en soms een hapje eten. 
Het zijn geen makkelijke klanten en ze moet goed blijven opletten natuurlijk, ze heeft haar leergeld met dit soort vrije vogels al wel eens gehaald. Gelukkig houdt "wandelbuum" ook een oogje in het zeil en stopt hij hen ook wel eens wat toe. 
"W. heeft een blanke pit", zei Vlasje tegen mij. Hij ziet er ruig uit en zorgt meestal slecht voor zichzelf en z'n honden komen ook niet altijd  aan hun trekken maar hij is vriendelijk en beleefd. Zo hebben wij hem ook leren kennen. Ik hoop dat er een goede oplossing komt voor W. en z'n honden. Het lijntje tussen een gewoon leven en leven op straat is vaak maar dun en de maatschappij is hard voor wie een paar keer pech heeft gehad of anders is en niet past in een burgerlijk bestaan.  

Onder de indruk van de blijdschap van W. over ons kleine gebaar en de manier waarop hij vanuit zijn erbarmelijke situatie begaan was met Vlasje, reden we richting strand voor een avondwandeling. Aan het strand was het vredig, een paar badgasten waren nog in zee, een paar anderen zaten rond een vuurtje en wat kinderen speelden nog bij hun ouders op het strand. Daarna zou iedereen net als wij naar het hotel gaan of naar huis of de camping. Zij en wij wel....     
           


Na opnieuw een warme nacht (geen airco maar wel een open deur waardoor later in de nacht gelukkig wat wind binnenwoei), reden we na het ontbijt richting Den Oever. Van daaruit zakten we af langs de IJsselmeerkust, naar Monnickendam. We waren eigenlijk van plan om alleen naar Marken te gaan, waar we ook nog niet eerder waren geweest. Vlasje raadde ons in plaats daarvan Monnickendam aan omdat daar meer bezienswaardigheden te zien zouden zijn.
Ze had gelijk, alweer ;) Wat een prachtig havenstadje is Monnickendam! We kochten een broodje salade bij de plaatselijke slager en aten dat op een bankje aan de haven op. Wat een prachtig uitzicht en wat een heerlijk koel plekje!






















Na zoveel moois kon Marken bijna alleen maar tegen vallen dachten we, maar ook daar vonden we ondanks de toeristische "meuk", een paar hele mooie plekjes. Dat Marken vroeger een eiland was wist ik nog wel maar niet dat het aan een lange dijk ligt, tegenover Volendam, in een driehoek met Monnickendam. Zo is onze topografische kennis gelijk weer wat opgefrist ;)

Aan het einde van deze dijk ligt Marken.

Marken vanaf de dijk.







 Ook een heerlijk strandje zo aan het IJsselmeer.

 Dit wasje was vast gauw droog....








Wat een heerlijke, zonovergoten dagen hadden we daar in het noorden des lands! We kijken er met veel plezier op terug. Daar kan echt geen internet, t.v. of tijdschrift tegen op.