Bij de Tulpenboom

Bij de Tulpenboom

zondag 15 november 2015

Kwetsbaar maar toch doorgaan

In de vroegte van deze ochtend lees ik in de krant dat in de hele Europese Unie een minuut stilte wordt gehouden als eerbetoon aan de slachtoffers van de gruwelijke aanslagen afgelopen vrijdag in Parijs. Verschrikkelijk, het leed dat zoveel families nu raakt en zovelen al eerder raakte. Terreur lost niets op. Wat anders kunnen we doen dan stil zijn en meeleven met slachtoffers, alert zijn op verdachte omstandigheden, doorgaan met leven in vrijheid en omzien naar elkaar zonder dat wij ons als samenleving uit elkaar te laten drijven. Een hele opgave maar het moet.


De afgelopen weken stonden op mijn werk, dat anders een gewone kantoorbaan is, nu grotendeels in het teken van de opvang van gevluchte mensen in een sporthal. Mensen die op verschillende manieren geraakt zijn door terreur, oorlog of zodanig verslechterde omstandigheden, dat zij alles achter gelaten hebben in de hoop op een betere toekomst. Zes dagen mochten ze blijven, daarna werden ze doorgestuurd naar een andere locatie. Gelukkig gingen ze naar een plek waar ze gewone kamers kregen en normale bedden in plaats van smalle, dunne veldbedden.  Hieronder het laken dat ze beschilderden als dank voor de opvang, die heel sober was maar wel veilig en waarbij er wat afleiding gevonden werd in gewone dingen, zoals het bijwonen van een optreden van de plaatselijke fanfare. Intussen wordt in veel gemeenten gewerkt aan de kwestie hoe de vluchtelingen tijdelijk of permanent een plek in onze samenleving kunnen krijgen.


Foto: www.woudenberg.nl

Bij de Wackers heb ik één keertje over geslagen maar gelukkig daarna de draad zo weer opgepakt en lekker getekend en schilderen met olieverf verder uitgeprobeerd. Wat een heerlijk materiaal is dat! Daar wil ik,in tegenstelling tot wat ik verwachtte, echt vaker mee werken! We moesten van Gyula Somos, onze docent in de ochtend, op een basis van acrylverf met twee kleuren en titaan witte olieverf een stilleven naschilderen. Het werken met een beperkt aantal kleuren is leerzaam omdat je zo meer gefocust blijft op de techniek en niet "verdwaald" in een brei van kleur. Verder hebben we met houtskool gewerkt aan de bijzondere, ofwel nogal "gothic" stillevens, die Chiel Vluggen 's middags voor ons klaar zette. Ik had weer een flink strijd met het perspectief en moest mijn weerzin om te meten met een breinaald overwinnen met, uiteindelijk, een beter resultaat dan zonder de breinaald.

Van 7 t/m 28 november is in de Wackers Academie een expositie te zien van Gyula Somos: "Gyula Somos & his choice", een selectie uit zijn eigen werk en uit werk van kunstenaars die hij bewondert:  http://www.wackersacademie.nl/expositie-gyula-somos/ Ook wordt op de tentoonstelling een bundel met gedichten van Gerrit Achterberg in het Nederlands en Hongaars gepresenteerd die Gyula illustreerde.

De thema's die Guyla in zijn werk aansnijdt (veel katholieke symboliek) spreken mij meestal minder aan maar ik bewonder zijn vakmanschap en originaliteit. Hij werkt bijvoorbeeld met heel nauwkeurig geschilderde taferelen in olieverf op krantenpapier dat op spaanplaat is geplakt. Het effect daarvan spreekt mij erg aan. Ook leuk is dat voorwerpen die hij ons laat schilderen in zijn eigen werk terug te zien zijn, zoals de emaille veldfles linksboven op het onderstaande werk.








 Dit schilderij met potten en kannen en mensfiguren in de achtergrond vind ik erg mooi.   


Gyula bij één van zijn werken, ook weer een combinatie van een foto en olieverf. De foto is van een horloge dat is aangetroffen op het slagveld tijdens de oorlog in Bosnië.

Hieronder mijn weergave van de "gothic" taferelen van Chiel:  







Verder ben ik de afgelopen week met mijn moeder en broer bij mijn zus op verjaardagsvisite geweest. Dat was heel gezellig! Het was ook een welkom uitje voor mijn broer, die nu een andere groep heeft op de dagopvang en daardoor wat van slag is. Wij maken ons daar wel zorgen over. Binnenkort is er een overleg met de leiding en dan hoop ik dat we gehoor vinden voor onze zorgen.  In de auto en bij mijn zus thuis aan de koffie (toverdrank!) leefde hij weer wat op. De poezen bij haar thuis vond hij wel wat eng, terwijl ze erg lief zijn:


Verder waren Hans en ik naar de verjaardag van vrienden, waar we zo gezellig aan de praat raakten met weer vrienden van hun, dat we de jarigen nauwelijks gesproken hebben. Zo lopen die dingen soms, we kletsen gauw weer eens bij als ze onze poezen komen bewonderen!

Gisteren waren we met z'n drieën bij andere vrienden en hun dochter in De Meern. Was ook heel gezellig! Met z'n allen bezochten het Castellum Hoge Woerd, vlakbij hun huis.
http://www.castellumhogewoerd.nl/
Op de plek waar in de tijd van de Romeinen een Castellum stond, een bewaakt fort in de rivier, staat nu een moderne reconstructie van zo'n Castellum met als pronkstuk een vrijwel gaaf Romeins vrachtschip dat destijds over de rivieren voer. De Rijn was de noordelijke grens (de Limes) van het Romeinse rijk. Achter de hoge muren van het fort zijn een archeologisch museum, een theater, een café-restaurant, stallen met levende dieren en een milieu-educatiecentrum te vinden.




Verondersteld wordt dat het schip vrij plotseling gezonken. Het had een flinke vracht aan boord en laat veel sporen zien waaruit opgemaakt kan worden hoe de mensen destijds leefden. Er is veel gereedschap gevonden maar ook etensresten, potten en pannen, schoenen en andere spullen waaraan je kan zien dat de beschaving van een vrij hoog niveau was. Sommige schoenen hadden bijvoorbeeld kurk in de zolen, een kostbaar materiaal destijds dat zorgde voor een beter loopcomfort dan alleen leer, zo hoorden we van een medewerker.

Bij het schip staat een kunstwerk van Roy Villevoye  http://royvillevoye.com/, een kunstenaar die kunstwerken maakt die op een of andere manier met ons dagelijkse leven verbonden zijn. Hij haalt veel inspiratie uit culturen die dichtbij de oervorm van het menselijk samenleven staan. Het kunstwerk in Castellum Hoge Woerd verbeeldt twee Bataafs-Romeinse vrouwen die naar een voorwerp uit een andere tijd kijken: een propeller van een Duitse jachtbommenwerper uit de tweede wereldoorlog. De resten van dit toestel zijn in 2010 geborgen. De wassen beelden van de vrouwen zijn levensecht. Dat maakt dat je aandacht voor het kunstwerk lang vast gehouden wordt. De kleding van de vrouw in het blauw vind ik heel stijlvol.




Close up van de sierlijke Bataafs-Romeinse dame. 


            Detail van de draperie met schouderspeld.
  
 Een blokschaaf met afgeschaafde houtsnippers die zelfs ook zijn terug gevonden.


Romeinse stappers.


Konijnen in de stal.


Ook hier zijn van die leuke Lakenvelders te vinden. 



Er is een mooi, licht restaurant in het Castellum. 


Kinderen kunnen dmv een computerspel zelf 
het Romeinse schip besturen.

Na terugkomst door de winderige november namiddag stond ons een heerlijk goulashmaal te wachten. "De lekkerste goulash die ik ooit gegeten heb", zei Michelle en zo is het maar net! We babbelden over van alles en nog wat en hadden het gezellig terwijl er schattige jonge poesjes door het huis buitelden. Onbegrijpelijk dat ik vergeten ben ze op de foto te zetten!

Wat een rijkdom om elkaar te ontmoeten of iets gezelligs te doen, of om in alle vrijheid zelf iets te doen waar je blij van wordt. Het is niet vanzelfsprekend dat dat kan maar zou dat wel moeten zijn omdat het leven geleefd moet worden, niet verwoest. Na de ellende vrijdag in Parijs en de ervaringen met vluchtelingenopvang dichter bij huis voel ik dat des te meer.  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten