Bij de Tulpenboom

Bij de Tulpenboom

zaterdag 17 september 2016

Noordwaarts

De magneetnaald van ons kompas richtte zich de afgelopen week noordwaarts, net als Ida Gerhardt beschrijft in het mooie gedicht De Reiskameraad. Dat gedicht past ook goed bij mijn zoektocht van dit moment om wat relaxter en bewuster te leven. De off-line en mediavrije week was daarvoor een goed begin. Ik miste niks uit de wereld online- en in de media, integendeel, ik won tijd voor fijne ontmoetingen en andere bezigheden die mij meer voldoening gaven. Zo heb ik de tuin flink gesnoeid, mijn ochtendpagina's geschreven, zijn we naar de tuin gefietst en heb ik boeken gelezen die impact op mij hadden o.a. Ontspullen van James Wallman,  Kairos van Joke Hermsen, Ons huis planeet aarde van Niko Roorda, Home is where the heart is van Ilse Crawford. Hier kom ik in een later logje nog wel op terug.   

Maar goed, we gingen dus naar het noorden om te genieten van de zee en de koele bries aan de kust op deze onverwacht warme septemberdagen. In een krantje had ik een aanbieding gezien voor twee overnachtingen in Bergen aan Zee maar dat hotel bleek vol te zijn. In Den Helder was nog wel plek. Dat kwam ons goed uit, zodat we Vlasleeuwenbekje daar weer eens konden opzoeken en voor Hans is Den Helder altijd een fijne bestemming voor een sentimental journey naar zijn goede, oude marinetijd.


We besloten om onderweg een stop te maken in Broek in Waterland, een plaatsje met mooie houten huizen aan het water dat al lang op mijn verlanglijst stond om eens te bezoeken. We werden niet teleurgesteld, het centrum is zó mooi bewaard gebleven! We picknickten aan de waterkant en wandelden ondanks de warmte met plezier een rondje om de kerk en verder.



















Eenmaal aangekomen in Den Helder verbleven we in Hotel Den Helder, een ietwat sleets hotel maar de kamer en badkamer waren brandschoon, het ontbijtbuffet was prima en het personeel was erg vriendelijk. Dat en de lage prijs vonden we belangrijker dan een luxe verblijf.
Aan de receptie zat een vriendelijke dame die ons bekend voorkwam. Een oud-collega dacht Hans eerst maar het bleek dat zij in onze woonplaats in een supermarkt had gewerkt waar wij wel eens kwamen. Het grappige is dat zij erg lijkt op de oud-collega die Hans voor ogen had en die later op een opleidingsinstituut is gaan werken waar ik een opleiding gevolgd heb. Zowel Hans als ik kennen haar dus. Dat opleidingsinstituut zit weer tegenover de supermarkt waar de receptioniste toen werkte, dus zij kende haar dubbelgangster ook. Wat een wonderlijke kleine wereld weer, zoals Hans later nog eens zou ervaren in Den Helder.
Nadat we ons geïnstalleerd hadden op onze kamer gingen we gelijk naar de zee. We wandelden door het bos in de Donkere Duinen. Het was nog een eindje lopen voor we op het strand waren. Het was rustig op het strand, waar een paar families net als wij genoten van de uitbundige nazomerzon. Het zeewater was heerlijk van temperatuur. We aten naderhand wat in het steakhouse en gingen nog even terug naar het strand voor deze prachtige zonsondergang!    


De volgende ochtend gingen we bijtijds richting zeedijk en wandelden we van daaruit naar het veerhuis Lands End, waar we Vlasje ontmoetten. Wat fijn om haar weer te zien! We kletsten genoeglijk bij in de schaduw van een grote parasol en de koelte van de zeewind. Zo was het nog een beetje uit te houden voor Vlas die helaas maar weinig energie in haar batterijtje heeft voor dit soort dingen. Wat heerlijk dat we elkaar hier ondanks de warmte zo toch konden treffen!





Als Vlasje schrijft over de dijk die ze op haar scoot heen en weer heeft gereden, dan gaat het om deze dijk. "Iedere keer is de zee weer anders", zei ze. Soms ziet ze hier zelfs zeehonden zwemmen.


Na verloop van tijd, terwijl Vlasje en ik verder bijkletsten, maakte Hans een ommetje langs de hem bekende plekjes. Hier op het KIM / Commandant Zeemacht, waar de officieren hun opleiding krijgen, mocht hij destijds als "lagere god" alleen wachtlopen en eten. Ook moest hij dan opletten dat de vlag er goed bijhing.
Verderop hoorde Hans ineens iemand roepen: "Hee, Hans!" Dat was onze buurjongen die voor de liefde in deze streek terecht gekomen is en die onderweg was naar zijn stage. Wat ontzettend toevallig weer en wat leuk!










Na afscheid te hebben genomen van Vlasje, die ons op haar scoot vanaf de dijk nog eens hartelijk toezwaaide, liepen Hans en ik richting veerboot naar Texel. De kaartjes voor de boot zaten ook bij het hotelarrangement, heel attent en dat allemaal voor een paar tientjes p.p. De overtocht vonden we al erg leuk en op Texel huurden we fietsen. We reden richting Oudeschild, langs de waddenkust.







De haven van Oudeschild op Texel.

Heeeel veel schapen zijn er op Texel.


Toen we even neerstreken op een bankje voor wat water, hoorden we wat scharrelen in de struiken, een kip met een zielige kale staart. Ze bedelde om wat te eten maar we hadden niks bij ons. Daar baal ik dan zo van... Ik heb me voorgenomen om voortaan altijd een boterham mee te nemen als we gaan fietsen of wandelen. Er komt zo vaak een hongerig dier op ons pad dat al tevreden is met een stukje brood, die wil ik niet langer teleurstellen.
Van Oudeschild fietsten we via De Waal  naar De Koog. Daar hadden we niks te zoeken: een toeristisch plaatsje met schreeuwerige winkels en onaantrekkelijke horeca, gauw wegwezen! 
We reden langs Den Burg maar kwamen niet in de verleiding om er naar toe te gaan dus we weten niet wat we daaraan gemist hebben. We leverden de fietsen weer af en konden nog net de boot terug naar Den Helder pakken. Aan boord voerden kinderen de meeuwen, die behendig voor de boot uitzweefden en af en toe even landden om een stukje brood op te pikken. 

 

We hadden in de warmte op de fiets flink wat calorieën verstookt dus besloten ons bij de Chinese muur  aan een Chinees-Indische rijsttafel te wagen. Hans was daar zoals altijd erg mee in zijn sas, een heerlijker maaltijd kan hij zich niet wensen maar mij smaakte het ook goed hoor! 
Moe maar voldaan, zoals dat heet, liepen we richting dijk, waar onze auto geparkeerd stond. Onderweg besloten we bij de supermarkt wat mee te nemen voor W. die op straat leeft en over wie Vlasje die ochtend verteld had en die met zijn maat A. bij haar terecht kan voor water, de wc en stroom voor de mobiele telefoon. Voor we 's ochtends de dijk af waren gelopen hadden we hem al zien zitten met z'n twee honden. We groetten hem en met een korte brom groette hij ons die ochtend terug. 
Toen we 's avonds opnieuw bij W. aankwamen en zeiden dat we vrienden zijn van G. (Vlas) en dat we wat kwamen brengen voor hem en zijn honden, klaarde  zijn gezicht op: "Ja, G. die ken ik goed!", zei hij. "Daar kom ik vaak!" Met zijn blauwe ogen die eerst nog dof en naar beneden gericht waren keek hij ons stralend aan. De honden sprongen richting tas, roken de brokjes en hondenkoekbotjes natuurlijk al lang.
Wat een klein gebaar al niet teweeg kan brengen. Ik schaamde me haast voor de dankbaarheid van W. Het valt ook geheel in het niet bij wat Vlas voor deze twee mannen, outcasts in de samenleving, betekent. Ze wordt er zelfs lelijk op aangekeken door haar buren maar gaat onverschrokken door met haar "beetje menselijkheid", zoals ze haar goedheid bescheiden omschrijft. Vrijwel dagelijks staan "die jongens" aan haar deur. Altijd is er water, stroom en een wc voor hen beschikbaar en soms een hapje eten. 
Het zijn geen makkelijke klanten en ze moet goed blijven opletten natuurlijk, ze heeft haar leergeld met dit soort vrije vogels al wel eens gehaald. Gelukkig houdt "wandelbuum" ook een oogje in het zeil en stopt hij hen ook wel eens wat toe. 
"W. heeft een blanke pit", zei Vlasje tegen mij. Hij ziet er ruig uit en zorgt meestal slecht voor zichzelf en z'n honden komen ook niet altijd  aan hun trekken maar hij is vriendelijk en beleefd. Zo hebben wij hem ook leren kennen. Ik hoop dat er een goede oplossing komt voor W. en z'n honden. Het lijntje tussen een gewoon leven en leven op straat is vaak maar dun en de maatschappij is hard voor wie een paar keer pech heeft gehad of anders is en niet past in een burgerlijk bestaan.  

Onder de indruk van de blijdschap van W. over ons kleine gebaar en de manier waarop hij vanuit zijn erbarmelijke situatie begaan was met Vlasje, reden we richting strand voor een avondwandeling. Aan het strand was het vredig, een paar badgasten waren nog in zee, een paar anderen zaten rond een vuurtje en wat kinderen speelden nog bij hun ouders op het strand. Daarna zou iedereen net als wij naar het hotel gaan of naar huis of de camping. Zij en wij wel....     
           


Na opnieuw een warme nacht (geen airco maar wel een open deur waardoor later in de nacht gelukkig wat wind binnenwoei), reden we na het ontbijt richting Den Oever. Van daaruit zakten we af langs de IJsselmeerkust, naar Monnickendam. We waren eigenlijk van plan om alleen naar Marken te gaan, waar we ook nog niet eerder waren geweest. Vlasje raadde ons in plaats daarvan Monnickendam aan omdat daar meer bezienswaardigheden te zien zouden zijn.
Ze had gelijk, alweer ;) Wat een prachtig havenstadje is Monnickendam! We kochten een broodje salade bij de plaatselijke slager en aten dat op een bankje aan de haven op. Wat een prachtig uitzicht en wat een heerlijk koel plekje!






















Na zoveel moois kon Marken bijna alleen maar tegen vallen dachten we, maar ook daar vonden we ondanks de toeristische "meuk", een paar hele mooie plekjes. Dat Marken vroeger een eiland was wist ik nog wel maar niet dat het aan een lange dijk ligt, tegenover Volendam, in een driehoek met Monnickendam. Zo is onze topografische kennis gelijk weer wat opgefrist ;)

Aan het einde van deze dijk ligt Marken.

Marken vanaf de dijk.







 Ook een heerlijk strandje zo aan het IJsselmeer.

 Dit wasje was vast gauw droog....








Wat een heerlijke, zonovergoten dagen hadden we daar in het noorden des lands! We kijken er met veel plezier op terug. Daar kan echt geen internet, t.v. of tijdschrift tegen op.

6 opmerkingen:

  1. Wauw een prachtig verslag dat ook het noordwesten eens in het zonnetje zet. W. Is voorlopig opgehaald en geholpen door Friese samaritanen en ik ben blij dat ik jullie ken! Mooie mensen met gouden harten.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. We vonden het ook fijn je weer eens te hebben gezien Vlasje en hebben ook erg genoten van de paar mooie dagen in het noord-westen! Wat ontzettend fijn dat er net als jij en je buum nog meer samaritanen zijn die zich om W. bekommeren. Hopelijk komt hij daar wat op verhaal. Veel liefs en tot ergens in de winter, dan zoeken we je weer eens op.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Broek op Langedijk? Het lijkt mij eerder Broek in Waterland. Overigens mooie foto's

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Riet, je hebt gelijk hoor! Bedankt voor je opmerkzaamheid! Het was inderdaad Broek in Waterland. Geen idee hoe ik aan Broek op Langedijk kwam. Daar zijn we niet geweest maar misschien is dat ook nog eens de moeite van het bezoeken waard.

      Verwijderen
  4. Heerlijk om zo even met jullie mee te reizen naar Broek in Waterland, Den Helder, Texel, Monnickendam en Marken. Mooie verhaal ook! Monnickendam ga ik noteren voor als wij weer eens die kant opgaan.
    Groetjes en fijne zondag!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Willy, het was inderdaad een fijn tripje met bijzondere ontmoetingen! Monnickendam zal je vast goed bevallen.

      Verwijderen