Bij de Tulpenboom

Bij de Tulpenboom

zondag 4 september 2016

Ruben Terlou

Gisteren zijn Michelle en ik naar een interessante lezing geweest van Ruben Terlou in het Museum Hilversum, waar nog t/m 11 september de fototentoonstelling te zien is van de foto's die Ruben maakte toen hij voor de VPRO de documentaireserie maakte: "Langs de Oevers van de Yangtze", over zijn ontmoetingen in China. Deze serie is dit voorjaar uitgezonden en gaat over zijn reis stroomopwaarts langs de langste rivier van China, waarbij hij kennis maakte met veel verschillende inwoners. Voor wie de serie van zes afleveringen gemist heeft: hij is het erg waard om terug te kijken. Dit kan via http://www.vpro.nl/yangtze.html.

Ruben is afgestudeerd arts en spreekt vloeiend Chinees, wat hij tijdens een eerder verblijf in China leerde.  Hij wilde zich toen als fotograaf vestigen in China maar dat mislukte. Vervolgens ging hij reizen in het Midden-Oosten en daarna ging hij geneeskunde studeren. Hij rondde zijn studie cum laude af. Via neurobioloog Dick Swaab kreeg hij in 2013 het verzoek van de VPRO om een screentest te doen, wat hij nog wel spannend vond want Ruben keek nooit tv en had geen enkele presentatie-ervaring. De screentest was in het Chinees met een Kungfu-leraar. dat maakte hem wel even ongerust maar hij heeft de test kennelijk goed doorstaan. Zodoende konden wij meegenieten van zijn bijzondere reis en van de bijzondere interviews. Als arts heeft hij een invoelende, niet-oordelende manier van vragen stellen ontwikkeld. Op die manier sprak hij ook met de verschillende inwoners van dit immense, bijzondere land. China staat de laatste jaren bloot aan grote veranderingen, vooral door de toenemende welvaart, die als keerzijde heeft dat de Chinezen op bepaalde punten aan welzijn en culturele tradities inleveren. Denk bijvoorbeeld aan de enorme milieuproblemen, de gevolgen van de één-kindpolitiek en de leegloop van het platteland.  

Voor ons, die de taal niet machtig zijn, is China een land vol ondoorgrondelijke bewoners en dat blijft het ook nog wel bij het zien van de documentaire. Want een pretpark bijvoorbeeld met mensen met dwergroei als attractie is voor ons ondenkbaar. Gelukkig wel maar daar is het wel een geaccepteerde bron van inkomsten. "All for the money". Deze serie laat aan de andere kant ook goed zien hoe herkenbaar en menselijk de onderwerpen en problemen zijn die de Chinezen bezig houden.






























Voor het individu is er weinig ruimte in China. Alles is er gericht op mensen in groepen en "de vooruitgang". Er is wel een tegenbeweging gaande, veel mensen in China willen een betere kwaliteit van leven maar hoe dit gerealiseerd kan worden en voor wie wel en niet is nog een grote vraag.
Ruben was in de serie erg emotioneel toen hij een jongen ontmoette die tot diep in de nacht in giftige dampen moest werken. Deze jongen woont alleen in een kleine, afgescheiden ruimte op zijn werk. De jongen had schrijver willen worden en schrijft in zijn dagboeken. Dat houdt hem op de been. Hij las Ruben in de serie ook een stuk voor uit zijn dagboek, iets wat Ruben erg ontroerde: hij herkende zichzelf in de jongen. De jongen troostte Ruben daarna, wat het nog ontroerender maakte. "Mooie televisie", vond de regisseur. In ieder geval emo-t.v., ik vond het ook aangrijpend om te zien. Het gevoel om niet te kunnen doen wat je eigenlijk wilt is voor veel mensen ook wel herkenbaar, ook voor mij, maar dan natuurlijk veel minder extreem en niet qua omstandigheden. Gelukkig niet.   



 De lezing was druk bezocht. 





Mensen met dwerggroei die in "Dwarf-empire" werken. Hoeveel moet je van jezelf inleveren om zo aan de kost te moeten komen?

De liefde is overal, ook in China. Voor mannen is het alleen erg moeilijk om aan een goede partner te komen. Door de één-kind-politiek (die ook best begrijpelijk is, gezien het enorme aantal Chinezen, ca. 1,5 miljard), geven de meeste ouders de voorkeur aan een jongen. Een dochter is als "afvalwater", zo luidt een Chinees spreekwoord. Er is inmiddels een overschot in China van 50 miljoen alleenstaande mannen.

Dit echtpaar verloor veel inkomsten van toeristen door de komst van de Drieklovendam. Ze zijn woest in de serie maar durven dat in eerste instantie nauwelijks te uiten, uit angst voor represailles van de overheid. Zingend durft deze mevrouw zich aan het eind van het gesprek ineens wel kritisch te uiten. Met een omweg is het makkelijker voor haar. Chinezen kunnen niet eeg uit de voeten met onze westerse directheid. Ze kunnen het zich ook niet veroorloven, zijn er in eigen land te onvrij voor.

Deze man vist illegaal met afgerichte aalscholvers. De dieren krijgen een touwtje om hun nek waardoor ze de vis wel in hun bek kunnen nemen maar niet kunnen doorslikken. De visser haalt de vis er daarna zo uit. Af en toe zal hij de dieren ook een visje gunnen, anders zouden ze niet zo braaf op het bootje blijven zitten, denk ik.

Vervuiling van de rivier, terwijl het landschap eromheen verder zo mooi is. Het patroon heeft wel iets moois en surrealistisch dacht ik eerst maar het mooie viel weg toen ik begreep het door vergif kwam.

Dit meisje van een jaar of twaalf is een turntalent dat haar ouders nog maar nauwelijks mag zien. Of ze daar verdrietig van is? Natuurlijk, zo is te zien in de serie.

De waanzin van de cosmetische industrie, waarbij gezonde, goed uitziende jonge vrouwen zich genoodzaakt voelen om hun gezicht en/of lichaam te laten verbouwen. Pure statusangst als je het mij vraagt maar ook bij ons geen onbekend verschijnsel. En wie is er niet een beetje gevoelig over het eigen uiterlijk? Het wordt vrouwen op slinkse wijze opgedrongen. Ook bij ons zie je inmiddels in gewone, gezellige tijdschriften steeds meer artikelen verschijnen over gewone vrouwen die "een prikje" hebben gehad of erger achter de rug hebben, gevolgd door advertenties van cosmetische artsen en klinieken.

Deze prachtige foto van een oude medicijnman verbeeldt voor Ruben het hoogtepunt van zijn reis, vertelde hij. Een contact met een vakgenoot (soort van). De oude man leeft met zijn vrouw op een manier die in China snel vrijwel zal verdwijnen. Hij droogt allerlei planten, delen van dieren (en wat verder niet al) om dat te gebruiken als medicijn. Schildpadbuik tegen hoofdpijn bijvoorbeeld. Hij is ver in de 80 en werkt nog hard en had duidelijk plezier in zijn leven. Hij zat ook niet zo met het verloren gaan van de oude cultuur. Hij vond dat president Xi goed bezig is en omarmde de vooruitgang terwijl hij zelf nog in het verleden voortleeft met zijn vrouw. Hij ging toch gauw dood, lachte hij. Samen dansten ze nog en speelde hij op een soort fluit terwijl zijn vrouw versierd was met een kraaltjestooi. Een hele aandoenlijke, pure en levenslustige vertaling van "na ons de zondvloed".

Ruben besloot de lezing met te zeggen dat hij niet kan en wil kiezen tussen geneeskunde, fotografie en het maken van documentaires. Hij wil in vrijheid kunnen kiezen wat hij zelf wil en wanneer hij dat wil. Hij drukte ons op het hart om onze dromen niet op te geven, Al is het soms hard werken, dromen kunnen verwezenlijkt worden is zijn boodschap. Voor zijn droom geldt datin ieder geval wel. Zie ook: medischcontact, interview met Ruben Terlou.
Ruben viel buiten de boot bij de verkiezing voor de Zilveren Nipkovschijf die naar Arjen Lubach ging maar hij dingt mee naar de Gouden Televisierring. Je kunt hier stemmen op Ruben of verschillende andere kandidaten (mijn stemtip raad je zeker al;): Televizierring 2016
 
Na afloop van de lezing wachtte ons een echte Chinese maaltijd waar we erg van genoten hebben. Wat een plaatje is deze Chinese dame ook he? Ze heeft geen botox nodig hoor ;)
We kletsten af en toe ook met Michelles collega H. van haar baantje in Utrecht. H. werkt daarnaast o.a. als vrijwilliger in dit museum en had Michelle getipt over deze lezing. Daar waren we blij mee, want we hadden dit niet graag gemist!  We houden de tentoonstellingen in dit interessante museum in het mooie, oude raadhuis van Hilversum goed in de gaten.

Het meest bijzondere was een aardappelgerecht genaamd: "drie aardse veren". Het smaakte erg lekker maar vraag me niet wat er verder in zat. Ik weet alleen dat het vegetarisch was dus erg dubieus kon het toch niet zijn dan?

We waren al vroeg weer thuis bij Hans, die niet meewilde en zich tegoed deed aan zelfgemaakte "Hollandse" nasi. Hans en ik fietsten na het eten nog even naar de tuin om te kijken naar de laatste afwerking van de kas. Wat een werk heeft Hans daar aan gehad maar het is een verstevigde superfijne kas geworden!! Nu maar hopen dat ie de komende herfststormen kan doorstaan, dan kan ik in het voorjaar gaan zaaien. Deze winter maar eens bedenken wat het allemaal zal worden, sowieso bloemen en wat makkelijk te telen groenten. Leuk hoor!  



We dronken nog even wat water en gingen weer huiswaarts. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen