Bij de Tulpenboom

Bij de Tulpenboom

vrijdag 7 oktober 2016

Openlucht museum en van alles

Deze week was er weinig tijd voor uitjes maar vorige week vrijdag wel, toen waren we naar het Openlucht Museum in Arnhem. Het was lang geleden voor ons dat we daar waren en daardoor vonden we het erg leuk om alles weer eens te zien. Veel herkenden we maar het viel ons op dat er meer open was voor het publiek en dat er meer mensen in klederdracht of werkkleding waren die vertelden wat er te zien was. We kletsten gelijk lekker bij met  onze vrienden die niet zo vaak meer zien omdat zij vanuit onze straat verhuisden naar Kesteren.
We hebben nog niet alles gezien in het Openluchtmuseum maar dat geeft niet, het is een goede reden om nog eens te gaan. In de winter moet het ook erg leuk zijn met een ijsbaan en hier en daar een vuur maar niet in de eerste week van de kerstvakantie begrepen we, dan is het er enorm druk.

 De Zaanse buurt met leuke, ouderwetse winkeltjes.

Hans kreeg uitgebreid uitleg over de restauratie van een lekke roeiboot. Dat gebeurt met een rond houtje met binnenin een ander houtje (of zoiets).

 Een schalks kijkend Markervrouwtje dat bezig is met weven. Zo deden wij dat vroeger op school ook.

Het binnenwerk van een schuurdak bij een Friese boerderij. Wat zit dat ingenieus in elkaar!

Zo'n kleed had mijn oma ook maar dan achter de kapstok. Ik vond het paisleymotief en de kleuren prachtig en heb het kleed daarom jaren als bekleding op een rotan bankje op m'n kamer gehad. Zo'n salamander die op het kleed ligt hadden mijn schoonouders ook op de schoorsteen. We hebben hem nog, hij ligt nu op de tuin, bij het vijvertje. Wel een degradatie voor de salamander, dacht ik eerst maar ach, dit is toch ook wel een mooi plekje?

 


Zo'n soort dressoir had m'n oma ook en stoelen zoals deze. In het dressoir van mijn oma stond o.a. een trommeltje met naaigerei. Dat heb ik nu en ik gebruik er nog wel eens wat uit, een knoop of een stukje band. Dat vind ik leuk. Ik vind het fijn dat we dergelijke spulletjes nog hebben. Zonder zou ik ook nog wel eens aan mijn grootouders of schoonouders denken maar het voor handen hebben hiervan maakt het wat meer tastbaar dat zij er waren en het brengt de herinnering aan hen dichterbij, op één of andere manier. Althans voor mij werkt dat zo, het zal voor iedereen anders zijn.



Ik herinner mij nog dat mijn oma bruine, glimmend gepoetste schoenen had met veters, zouden deze veters daar nog van zijn?

De foto hieronder is weer in het Openluchtmuseum (dat je niet denkt dat dit ónze slaapkamer is, zo knus met al die stapelbedden bij elkaar en lijnen met wasgoed;) Het is de slaapkamer van de Molukse barak. Die vond ik indrukwekkend. Naast de vele herkenbare spullen, zoals die ook in huis waren bij mijn grootouders, viel mij de barak zelf op die uit de tweede wereldoorlog dateert en waarin deze mensen vervolgens nog jarenlang gehuisvest werden. Soms wilden zij daar ook niet uit, omdat zij terug zouden gaan, terug naar de Molukken. Dat was hen beloofd. Het is er pijnlijk genoeg nooit van gekomen. Een groot onrecht is hen daarmee aan gedaan zie: Geschiedenis van de Molukkers in Nederland.  Nog niet zo lang geleden hoorden Hans en ik bij een boekenevenement (waar we via onze overburen waren) van Grace Bernardus, een Molukse vrouw uit onze Vechtstreek, hoe dat voor haar en haar familie was en ook hoe zij zich inmiddels verzoend heeft met het heden zoals het nu eenmaal is. Ze heeft hierover ook een prachtig boek geschreven: stichtse parels 



Afgelopen zaterdag was ik met m'n moeder en zus bij m'n broer, waar de inmiddels traditioneel geworden Boerendag gehouden werd voor de bewoners en hun familie. Hans was niet mee, hij was bezig met het ophogen van de tegels in de tuin (over grote klus gesproken...inmiddels ligt het er weer prima bij, zó fijn!!). 
Het boerenfeest was weer perfect georganiseerd: de medewerkers en sommige bewoners waren als boeren en boerinnen verkleed, er waren weer boerderijdieren, een draaiorgel, een poffertjeskraam, er werd weer koffie geserveerd door dames in Veluwse klederdracht (die nog van hun moeder is geweest, wat extra bijzonder is) en er was natuurlijk, tot heel groot plezier van mijn broer, een huifkar met twee paarden ervoor. Toen hij die eenmaal in het vizier had, kon hij niet wachten om erin te gaan. Hij pakte mijn hand en liep doelgericht op de huifkar af. Alleen al het erin zitten was een feest voor hem. Al gauw kwamen mijn moeder en zus ook bij ons zitten en rolden er wat rolstoelers binnen en in een mum van tijd zat de huifkar vol en konden we de Veluwse hei op. Mijn broer mocht nog even op de bok zitten (met mij én de bestuurder, gelukkig want o help hoe verkeerd zou dat anders aflopen....). Wat een belevenis!!     




Wat wordt het nu herfstachtig koud he? Hierdoor dient er zich weer een wat grotere klus aan: het opruimen van de zomerkleding en het tevoorschijn halen van de winterkleding. Volgende week maar eens werk van maken maar wel in etappes. De poezen krijgen ook hun "bont"kleedjes weer op de bank. Ook zullen we hun Ikea-poppenbedjes weer tevoorschijn halen voor boven de convectorput, lekkerrrr warrrrm, purrr, purrr!     

4 opmerkingen:

  1. Vredig is het woord dat bij me opkwam. Fijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat was het ook Vlasje, vredig en fijn ipv groots en meeslepend, heerlijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooi logje Mirjam.. heb nu eens echt de tijd genomen om alles te lezen.
    Dat Openluchtmuseum trekt mij ook heel erg.. je gaat zo terug in de tijd, vind ik heerlijk!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat leuk Trees, dat je ervoor bent gaan zitten om alles te lezen en ook dat het Openluchtmuseum jou erg aantrekt. Het heeft wel wat hè, even zo'n stap terug in de tijd.

      Verwijderen